Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Αναμνήσεις που πονάνε

Το παρελθόν είναι πολύ κοντά.


Ο χείμωνας έφυγε.
Το καλοκαίρι τελείωσε.
Και εσύ έχεις εξαφανιστεί.
Η μοναδική ελπίδα έρωτα..

Θέλω να γράψω για σένα αλλά δεν μπορώ.
Ο χρόνος με πιέζει και εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τις αποφάσεις μου.


Το καλοκαίρι του '17 έχασα τον εαυτό μου.
Τον χειμώνα του '17 πρέπει να τον έχω βρει.

Το όνειρο της απόδρασης που επιμένει.
Το ανεκπλήρωτο του έρωτά μας.
Ο κόσμος μου


Ο κόσμος μου, που είναι ένας τάφος και στα ερείπια του είναι θαμένα ο πόνος και ο φόβος μας.
Σ' έναν αγώνα ζωής και θανάτου εγώ διαλέγω την άρνηση.
Η αποτυχία είναι κοντά και εγώ δεν κάνω τίποτα για να αλλάξει αυτό.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου