Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Ακόμα φοράω τη ζακέτα σου

Το σπίτι δεν θα είναι ποτέ ξανά άδειο. Τώρα πρέπει να συνηθίσω την καινούργια κατάσταση.

Ειναι δύσκολο. Δεν το αισθάνομαι δικό μου. 
Μα αυτό που με ενοχλεί είναι ότι κάθε βράδυ είναι ανυπόφορο. Στριφογυρίζω και αλλάζω μεριές ενώ θα έπρεπε να βλέπω όνειρα, ήρεμα και χαρούμενα.
Φταέι και αυτό το μέλλον που θα έρθει και θα με πλακώσει. 

Εχθές κατάλαβα οτι μόνο με το κλάμα συνέρχομαι.
Μέχρι να μην υπάρχουν άλλα δάκρυα. 
Και ύστερα ξανά πάλι από την αρχή.

Ακουω Synth μουσική, το μόνο καλό τον τελευταίο καιρό.
Και εσύ δεν βοηθάς την κατασταση όλο θεωρίες
και πουθενά πράξεις.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου