Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Βαθύ μπλε ή μπλε ηλεκτρικ

Πνίγομαι.
Ο αέρας σταματάει
και εγώ πέφτω σε ένα κενό
και πεφτω και πέφτω και πέφτω και όλο αυτό δεν έχει τελειωμό.

Αυτό που δεν μπορώ να πάρω ανάσα.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Τα χιόνια της Σιβηρίας

''Τις νύχτες ο χρόνος, κακό χρόνο να 'χει, είναι άπλετος, το ίδιο και το αλλόκοτο φως που ανάβει άπο μόνο του, αυτόματα, και πάει και φωτίζει όσα δεν αναπνέουν στον ήλιο της ημέρας.''

Παλαιότερα δεν θα με πείραζε να υπήρχε μόνο νύχτα, όλα νύχτα, στο ενεργητικό μου.

Ομως τώρα τα πράγματα άλλαξαν.
Δεν έχω άντερα για τη νύχτα, δεν έχω πνευμόνια για τον ανήφορο του μυαλού.
                                                                                                                                                      



                                                                                                                                                             Ο καθένας κουβαλάει τα σακία του.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Τίποτα δεν έχει νόημα

Περπατήστε στο χώρο με τον φανταστικό σας φίλο.


Εμένα ο φίλος μου είναι φτιαγμένος από ληγμένα ζαχαρωτά.
Δεν ξέρει να περπατάει και δεν μιλάμε ποτέ.
Έχει μια ξεθωριασμένη μωβ καρδιά και καταπράσινα μάτια
που λαμπιρίζουν στο σκοτάδι και με τρομάζουν.

Τα βράδια μόλις αποκοιμάμαι με ξυπνάει γιατί αισθάνεται μόνος.
Και έτσι τον τελευταίο μήνα δεν θυμάμαι να έχω κοιμηθεί.

Χαλάλι του.




Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Μια ζωή στο δρόμο

Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα
είναι οι τρελοί 
αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν
τρελαίνονται να μιλήσουν
τρελαίνονται να σωθούν 
που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Τhe faster you run from me

Τρέχω, τρέχω όλη μέρα
τρέχω για να είμαι κουρασμένη το βράδυ και να μπορέσω να κοιμηθώ.
Αλλά σε όλη αυτή την διαδικασία έσυ δεν με ακολουθείς
Και εγώ τρέχω μακριά σου
Και πέφτω.


Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Won't somebody take me out tonight

Σήμερα είναι μια μέρα να είσαι με φίλους έξω
να πίνουμε τον καφέ μας στον λευκό πύργο
και να χαζολογάμε.
Να είμαστε όλη μέρα και όλη νύχτα έξω
και να μην κουραζόμαστε να είμαστε μαζί
Το βράδυ θα πηγαίναμε θεατρική και θα φέρναμε κι άλλους στην παρέα μας.

Αυτά έχουν να συμβούν χρόνους δυο.
Μετρημένους.
Σημερα θέλω να βγω αλλά οι φίλοι μας τελείωσαν και έτσι θα κάτσω σπίτι με την τηλεόραση στο τέρμα για να πιστέψω οτι δεν είμαι μόνη μου.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Ακόμα φοράω τη ζακέτα σου

Το σπίτι δεν θα είναι ποτέ ξανά άδειο. Τώρα πρέπει να συνηθίσω την καινούργια κατάσταση.

Ειναι δύσκολο. Δεν το αισθάνομαι δικό μου. 
Μα αυτό που με ενοχλεί είναι ότι κάθε βράδυ είναι ανυπόφορο. Στριφογυρίζω και αλλάζω μεριές ενώ θα έπρεπε να βλέπω όνειρα, ήρεμα και χαρούμενα.
Φταέι και αυτό το μέλλον που θα έρθει και θα με πλακώσει. 

Εχθές κατάλαβα οτι μόνο με το κλάμα συνέρχομαι.
Μέχρι να μην υπάρχουν άλλα δάκρυα. 
Και ύστερα ξανά πάλι από την αρχή.

Ακουω Synth μουσική, το μόνο καλό τον τελευταίο καιρό.
Και εσύ δεν βοηθάς την κατασταση όλο θεωρίες
και πουθενά πράξεις.