Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Ροζ παλ

Τίποτα πάνω μου δεν βρίσκω εκλυστικό
Το μόνο μου όπλο , η προσωπικότητά μου
αλλά κι αυτή κουράστηκε
και κυκλοφορεί με μπαστουνάκι

Ώρες ώρες είναι βασανιστήριο το σπίτι
Ώρες ώρες είναι βασανιστήριο το έξω

Αυτός που με έκανε να χαμογελάω δεν είναι πια εδώ
και όπως λένε ότι δεν είναι εδώ μάλλον δεν θα ήταν ποτέ
Όμως εγώ δεν το πιστέυω

Θα πέσω να κοιμηθώ μέχρι να περάσουν όλα

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Νέα ζωή

Νέκρωση συναισθημάτων
η μέρα φεύγει και δεν την καταλαβαίνω πλέον
ο πονοκέφαλος είναι πάντα εκεί να μου θυμίζει οτι πια δεν κλαίω

Καπνίζω πολύ και
το κοινωνικό άγχος έχει επιστρέψει
οι κρίσεις πανικού έχουν μετατραπεί σε κρίσεις άγχους
Τα αγνωστα μέρη και  οι άγνωστοι άνθρωποι που ονομάζω φίλους μου δεν βοηθάνε.

Αυτή την ζωή ονειρεύτηκα όταν έφευγα από κόντα σου;
Εχθές προσπαθούσα να με θυμηθώ δίπλα σου αλλά δεν τα κατάφερα
Είσαι πια πολύ μακριά και αυτό με τρομάζει

Είναι κάτι μέρες που θέλω να τα αφήσω όλα γιατί η μοναξία είναι απάλευτη
και εσύ η μόνη ελπίδα για να βγω από το σπίτι δεν έχεις στείλει ένα μήνυμα
αλλά εγώ βγαίνω μήπως σε δω
Αλλά όλα είναι μάταια.



Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Κάθε φορά

Κάθε Δευτέρα που γυρνάω αργά το βράδυ στο μεγάλο και άδειο μου σπίτι
σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να ήσουν εδώ και να έβλεπα εσένα όταν άνοιγα την πόρτα και όχι το απέραντο μαύρο και σκοτείνο σαλόνι.


Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Αθήνα, σ'αγαπάω να της λες

Το γράμμα αυτό δεν το έλαβες
αλλά εγώ ακόμα σε ψάχνω από νύχτα  σε αυγή
από χρόνο σε χρόνο.

Περνάει ο χρόνος.
Νύχτες και μέρες περιμένω κάτι ν'αλλάξει
Κάτι
Αλλά το τσάλεντζ είναι στη βαθία ανία να ζήσω με μανία όπως λέει και ο κβ.


Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Nolite te bastardes carborundorum

Ελεύθερη

Ανεξάτητη

Δυναμική

Το τρίπτυχο της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Το μεγάλο προνόμιο και το μεγάλο εμπόδιο ταυτόχρονα.
Αλλά αφού κάποιες τα έχουν καταφέρει μπορούμε και εμείς.





Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Κολυμπάμε στην ιδεολογία

Πως να κάνω τις σκέψεις μου λόγια;
Αυτή η έκρηξη μέσα μου πρέπει να βρει τα λόγια να ειπωθεί.

Ο θάνατος του υποκειμένου
Είμαστε ανδρείκελα, φορείς των ιδεών που μας εκφράζουν.
Άβουλα εγωιστικά πλασματάκια.


Ακούω την μουσική που μου έμαθες μήπως και βρεθώ κοντά σου.
Και αναρωτιέμαι αν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά που ζήσαμε.


Η σκέψη που με ηρεμεί και με τρομάζει περισσότερο είναι ότι κάποια μέρα όλα αυτά θα τελειώσουν.